ყუთში პატარა ადამიანის უსულო სხეული იდო, მუქი შავი თმით, პატარა მაჯებზე ნაოჭებით - ახალგაზრდა დედის მძიმე ისტორია

პროფესიით დრამის რეჟისორი და ფლორისტი, თამო არაბული, რომელიც ამ დროისთვის სიმსივნეს ებრძვის, ფეისბუკის საკუთარ გვერდზე, მძიმე და ემოციურ ისტორიას აქვეყნებს, რომელიც მისი თქმით,მას 2000 წელს გახდა, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა 17 წლის იყო.

"ეს დღეც თენდება, საათის ისარს ვუყურებ, რომელსაც დრო ნელ-ნელა მიაქვს უსასრულობაში, მძიმედ, მაგრამ მაინც მიაქვს, დრო ჩართულია, დროს ვერაფერი შეაჩერებს. აუყვა გზას და გზაზე ბედისწერა დახვდა, ჩამოსხდნენ, გაისაუბრეს.

სულ რაღაც 17 წლის იქნებოდა, იწვა საავადმყოფოს საწოლზე, ყოველ დილას ექთნის ხმა აღვიძებდა „მოვიდა მაგნეზია“. მწარე წამალი ფეხს უშეშებდა გარკვეული დროით, უჭირდა, ითმენდა....

მნახველები კარში ამოჭრილი პატარა სარკმელიდან ესაუბრებოდნენ, მხოლოდ დედა შედიოდა მასთან, ანუგეშებდა, მომავლის იმედს უსახავდა.

კვირა დღეს გადაწყდა ყველაფერი, რამდენიმე ნემსი გაუკეთეს, დაიწყო გაუსაძლისი ტკივილი, თითქოს ყველა ძვალი ბუდიდან ამოდიოდა და გადაადგილდებოდა სხეულის სხვადასხვა ნაწილში. საათის სამაჯურს უჭერდა კბილებს, რომ მის განცდას პალატის გარეთ მდგარი დედისთვის გული არ გაეხეთქა, დაუსრულებელი ტკივილი იმწამსვე შეწყდა, როდესაც ექთნის ხელში ბუხუნჩალა ბავშვი დაინახა, ბავშვი სწრაფად გაიყვანეს. სასოწარკვეთილი მზერა გაჰყვა დედისა შვილს.

მეორე დილას ექთანს აღარ გაუღვიძებია, მეორე დღეს ექთანს თვითონ დაეძებდა პალატიდან პალატაში.

2 ლარი გადამიხადე და ბავშვს გაჩვენებ, ოღონდ არავის უთხრა, თუ კიდევ 2 ლარს დამიმატებ  გაგატან, მე ვარღვევ კანონს და ეს არავინ უნდა გაიგოს,-ექთანმა პირობა და ფული მიიღო. დაღამდა, გაუსაძლისი ლოდინის დრო დასრულდა, ექთანმა ჩუმად, ქურდულად დაუძახა და ანიშნა გაჰყოლოდა. გოგო სწრაფი ნაბიჯით მიჰყვებოდა ჩაძონძროხებულ ექთანს.

კარს მიადგნენ, იატაკზე საშუალო ზომის ყუთი იდო. აი ეგააო, მიანიშნა ექთანმა, შეგიძლია ნახო! გოგოს პასუხს არც დალოდებია, დაიხარა და ყუთს თავი ახადა......

ყუთში პატარა ადამიანის უსულო სხეული იდო, მუქი შავი თმით, პატარა მაჯებზე ნაოჭებით, ფეხები გვერდულად მოკეცილი ჰქონდა, სახე ისეთი მშვიდი, თითქოს ეძინა.

გოგო გრძნობდა როგორ ტორტმანებდა დედამიწა, საიდანღაც ძლიერმა ქარმა დაუბერა და ხეები ძირიანად დააძრო მიწიდან. ის მიდიოდა მარტო მიტოვებულ გზაზე, ხიდი გადაიარა, აღმართს აუყვა და ქვეყანას ყველაზე მაღალი მწვერვალიდან გადმოხედა, ხელში პატარა ქაღალდის ყუთი ეჭირა 2 ლარად ნაყიდი, მწვერვალიდან სახლი ჩანდა, ძველი, კრამიტდახურული. აივანს ვაზი ახვევია, ფოთოლგაცვენილი.

პატარა ხის ჯვარი დადგა მიწაყრილზე, მინდვრის ყვავილები დაალაგა ირგვლივ.

მიუყვებოდა აღმართს ყოველდღე, ბედისწერასთან სასაუბროდ, ხან თოვა, ხან ქარი იყო. მას ყოველთვის ერთი შინდისფერი თხელი კაბა ეცვა, საფლავზე ნინომარწყვები ყვავილობდნენ ყოველ წელს.

ასევე დაგაინტერე­­­­სებთ:

🔵„ომიკრონის“ ცირკულაცია იწყება - თამარ გაბუნია

🔵მახინჯაურთან გამორიყული გემი უსაფრთხოდაა - საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტო

🔵საქართველოში არამდგრადი ამინდი შენარჩუნდება