ასე გრძელდება იანვრის ორამდე, მერე იწყება ქართული ხალხური "მონებო!"... "პირიქით მონებო!"

იტალიაში მოღვაწე, მოლეკულური ბიოლოგიის ასოცირებული პროფესორი, სოლომონ ნერგაძე საკუთარ „ფეისბუკ“ გვერდზე საინტერესო წერილს ავრცელებს.

იწყება 30 დეკემბრიდან:
"დამდეგს გილოცავთ!"
"მრავალ ახალ წელს!"
"ყველანი მიყვარხართ!"
"მიუხედავად მიკუთვნებულობისა, ყველას გილოცავთ!"
"ერთი სამშობლის შვილები ვართ!"
"სამშობლო გვიცოცხლოს!"
...
და ამნაირები გრძელდება იანვრის ორამდე.
მერე მთავრდება თვითცენზურა და იწყება ქართული ხალხური:
"მონებო!"...
"პირიქით მონებო!"
"არაფერი გეშველებათ!"
"პუტინის მონებო!" (ამას ორივე მხარე იყენებს).
და ამნაირები... და, დგება ყველაფერი თავის ადგილას.

P.S.: ერთი კარგი კაცი იყო, ალექსანდრე. "ტორმუზი" არ ჰქონდა ენაზე. ქათამს რომ დეინახავდა, ისე უგვირისტებდა საქათმეთს, ღირდა მოსმენად.
ვარა, მისი ცოლი, რაფერ არ ცდილობდა გადაეჩვია, მაგრამ უშედეგოდ.
ერთხელ სამსახურში თანამშრომლებს დაულევიათ.
სიტყვა ჩამოვარდნილა ბილწსიტყვაობაზე.
ყველამ აღიარა, რომ ვერაა კაი ჩვევა.
აწი აღარ შევიგინებიო, უთქვამს ერთს.
არც მეო, მეორეს.
ალექსანდრესაც უთქვამს, არც მეო.
დაბრუნდა სახლში. ვარა ვახშამს აკეთებდა.
ეს დამჯდარა ეზოში მანქანის სიდენია ჰქონდა დადგმული. ხმას არ იღებს.
- კაცო, ალექსანდრე, კარქათ ხარ?! - გამოსულა ვარა გარეთ.
- კარქათ ვარ. - დაამშვიდა ცოლი.
ცოტა ხანში ისევ შეუწუხებია ქმრის სიჩუმეს.
ისრვ ჰკითხა, რავა ხარო.
ამან გაუმეორა, კარგად ვაარო.
მესამედ:
- კაცო, ალექსანდრე, არ დამიმალო, ხომ ხარ კარქათ?!
- კარქათ ვარ შენი გამზდელი დედა...!...
- ემასე, შე კაცო, ძლივს არ დავწყნარდი?!... მეგონა, ავად ხვარაა-თქვა...

აგრეთვე დაგაინტერესებთ:

📌 „ერთი ემიგრანტი ქალბატონი ჰყვებოდა“ - ამბავი, რომელიც ძალიან გაგახალისებთ

📌 მიწა როგორ არ უსკდება მათ, ვინც დღე და ღამე სხვის წაქცევაზე ფიქრობს - პეტრე კოლხი

📌 ქართველო, გაბედე კარგად ყოფნა! - სამი ქართველი ქალის მაგალითი

📌 „ჰო და რაღაცნაირად შემრცხვა ჩემი ეგოიზმის, ფეისბუკის მომხმარებელთა სიხარულის გამო“ - არჩილ ნიჟარაძე