"რა ამბავია ამდენი ჩახუტება, ბიჭი ვარ და არ მიხდება-მეთქი, ახლა კი ვხვდები, რომ ამ სულელური აზრების გამო, ბევრჯერ ვერ ჩავეხუტე" - დომენიკ მანგოს ემოციური პოსტი გარდაცვლილ დედაზე

სამოქალაქო აქტივისტი კუკური ბარამიძე იგივე დომენიკ მანგო, ახლახან გარდაცვლილ დედაზე, ემოციურ პოსტს აქვეყნებს:

"პირველად ბებია იყო.

რომ მემშვიდობებოდა, უკან არ მეიხედო ჩემო კუსალია, მე შეიძლება აღარ დაგხვდე და წინსვლა არ შეწყვიტოო.

მანქანის სარკიდან გავყურებდი და ბუნდოვნდებოდა მისი სილუეტი რაც უფრო ვშორდებოდი, გული მიკანკალებდა და უკან რჩებოდა ჩემი სული იმ მოხუცთან განშორებისას.

გერმანიაში ცხოვრების ხანს შევიტყვე მისი წასვლის ამბავი, 10 დღე ლუკმა არ გადამდიოდა ყელში, ვერ წამოვდექი ფეხზე იმ გლოვისას.

საშინლად განვიცადე ჩემი ძვირფასი ბებიას დაკარგვა, მთელი ჩემი ბავშვურობა თან გაიყოლა და წავიდა.

სწორედ ის გახლდათ ჩემი პირველი გზამკვლევი ტრაგედიის გზაზე, მან გამიკვალა ამ ეკლიანი გზის ბილიკები და მაშინ ვისწავლე პირველად გლოვა.

ახლაც არ მშორდება მისი ბებერი და შრომისგან გაუხეშებული ხელების შეგრძნებები ჩემს კანზე მოფერებისას, შუბლზე რომ მეფერებოდა და მაღვიძებდა - წამო ბებია კარტოფილის წამოღებაში მომეხმარეო - და მეც სიხარულით წამოვხტებოდი ლოგინიდან, ოღონდ მასთან ერთად ვყოფილიყავი.

არ მშორდება მოგონებიდან, ახლაც ზუსტად ისე მოვთქვამ და სულ ისე ვინახავ გულში, როგორც პირველად განვიცადე ჩემი ბებიას დიდი ტრაგედია - იქ დასრულდა ჩემი ბავშვობაც და სოფლის ცხელი სიცივეებიც.

ახლა დედა.

მან წაიღო ჩემი ახალგაზრდობა და 27 წლის ასაკში დამაბერა.

სულ ვფიქრობდი რა ამბავია ამდენი ჩახუტება, ბიჭი ვარ და არ მიხდება-მეთქი, ახლა კი ვხვდები რომ ამ სულელური აზრების გამო, ბევრჯერ ვერ ჩავეხუტე.

ბოლოს რამე ვირუსი რომ არ გადამედო, მუხლებზე ჩავეხუტე.

ბებიას შემდეგ დედა მიცხობდა ზეთიან მჭადებს, მირჩევდა საგულდაგულოდ რბილ ყველს და ზუსტად ისე, როგორც ბებია, თითქოს სულს დებდა და ისე მოჰქონდა მაგიდასთან.

ეს ნახევრად მაინც მაიმედებდა, რომ მე ისევ ბავშვი ან ახალგაზრდა ვარ, მაგრამ ახლა აღარ… აღარ დადგება მჭადების სუნი, აღარ გამაღვიძებს აღარავინ დილას.

დედა მაინც არ მაღვიძებდა, ვენანებოდი გასაღვიძებლად.

ჩუმად შემოაღებდა კარს, ჩუმად დამიძახებდა და მერე მეუბნებოდა ვერ გაიღვიძეო.

იყო და გაქრა, წუთებში გაქრა.

ჩემი ძვირფასიც უკვე აღარ მყავს.

გაცივდა სახლი, გაცივდა ღამე და დღეც თითქოს აღარ ანათებს.

მე ახალგაზრდა აღარ ვარ, დედამ წაიღო ახალგაზრდობა, ის აღარასდროს დამიბრუნდება.

ჩემო ძვირფასებო", - წერს დომენიკ მანგო.

სხვა სიახლეები:

🔲 რაგბის ცნობილი კომენტატორი ზაალ გიგინეიშვილი გარდაიცვალა

🔲 NCDC: 2022 წლამდე, საქართველოში კორონავირუსი 10 687 ორსულს დაუდასტურდა

🔲 "2022 წლის იმუნიზაციის გეგმის მიხედვით, ივლისამდე საქართველოს მოსახლეობის 70 პროცენტი უნდა იყოს აცრილი" - თამარ გაბუნია

🔲 ემანუელ მაკრონი მომდევნო კვირაში რუსეთსა და უკრაინაში ჩავა

🔲 თელავის თეატრის დირექტორად ისევ პაატა გულიაშვილი დაინიშნა