“ორი წლის წინ ჩამოვედი იტალიაში, გზააბნეული ბავშვივით ვიყავი” - ემიგრანტის წერილი

იტალიაში მცხოვრები ემიგრანტი სოფო გუნაშვილი, სოციალურ ქსელში პოსტს აქვეყნებს, რომელიც უცხო მიწაზე მცხოვრებ თანამემამულეებს ახსენებს, რომ ყოველთვის ნეგატიურად არ უნდა აღვიქვამთ მოვლენები და რომ მადლიერების გამოხატვა ზოგჯერ აუცილებელიცაა.

"რამდენი ადამიანიც არის, იმდენი აზრია და ეს ყველამ უნდა გავითავისოთ.

ორი წლის წინ ჩამოვედი იტალიაში. გზააბნეული ბავშვივით ვიყავი. მე - ადამიანს, რომელსაც თბილისში დაკარგვის შიში მქონდა, აღმოვჩნდი იტალიაში. 12 დღეში შევედი სამუშაოდ ერთ ოჯახში. ოჯახი ეძებდა მოლაპარაკე "ბადანტეს", თუმცა მე ენის არ მცოდნეს მომცეს შანსი, ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე (ფარმაცევტი). ერთი სიტყვა არ ვიცოდი და ძალიან ვნერვიულობდი. ოჯახზე ბევრია დამოკიდებული. ძალიან კარგად მიმიღეს, მამშვიდებდნენ, რადგან მატყობდნენ რომ ვნერვიულობდი როცა ვერ ვაგებინებდი. "პიანო პიანო" ასე მიმეორებდნენ სულ. ამ კარგი ოჯახის და წყნარი ბებოს დამსახურებაა რომ სტრესი არ განმიცდია. წელიწადი და 6 თვე ისე ვიმუშავე, ერთი ხმამაღალი სიტყვა არ უთქვამთ. პატივსაც მცემდნენ. ბებოს დაღუპვის შემდეგ ეძებდნენ ჩემთვის სამსახურს და არჩევდნენ ისეთ ოჯახს, სადაც კარგად ვიქნებოდი... ახლაც კარგ ოჯახში ვარ და ჩემი ძველი ოჯახი მუდმივ კონტაქტშზეა ჩემთან... ბევრი კარგი რამ მახსენდება და არ მავიწყდება მათი სიტყვები - სოფო, შენ აქ მარტო არ ხარ ჩვენ შენთან ვართ.

მადლიერების გამოხატვა უნდა ვისწავლოთ... იმდენი ნეგატიური მესმის გარშემო, მომინდა დამეწერა და გამომეხატა ჩემი მადლიერება."