“ვუყურებდი უდანაშაულოთა ხოცვა-ჟლეტის სურათს და ვხვდებოდი რომ…” - ემიგრანტი იტალიიდან

“ვუყურებდი უდანაშაულოთა ხოცვა-ჟლეტის სურათს და ვხვდებოდი რომ…” - იტალიაში, ფლორენციაში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტი მაყვალა რაზმაძე დღევანდელობასთან პარალელის გავლენით, იმ ემოციებს გვიზიარებს, რომელიც სიენას საკათედრო ტაძრის ნახვის შემდეგ დაეუფლა: 

,,ყველაზე ლამაზი, დიდი და ჯადოსნური,რაც კი ოდესმე შექმნილა" - ასე  შეაფასა  ჯორჯო ვაზარიმ, სიენას საკათედრო ტაძრის იატაკის, კომპლექსური იკონოგრაფიული პროგრამის  შედეგი, რომელიც საუკუნეების მანძილზე  ხორციელდებოდა (1300-1800წწ.).

დიახ, 500წელი იქმნებოდა ეს ლათინური  ჯვრის ფორმის  შედევრი, რომელიც 56 ტარციას, ანუ 56 დამოუკიდებელ "სურათს", სხვადასხვა ფერის მარმარილოთი შესრულებულ უიშვიათეს მოზაიკის პანოს წარმოადგენს, რომელთა ავტორები, გარდა პინტურიკიოსი ყველანი სიენელი ხელოვანები იყვნენ.

საოცარი სანახავია ეს უზარმაზარი "მარმარილოს ხალიჩა." ვერ გეტყვით  რომელი უფრო საყურადღებოა, ბიბლიური  სცენები, რომლებიც ძირითადად ძველი აღთქმიდანაა აღებული, არნახული სიმბოლური დატვირთვები, მარმარილოს ასე უზადოდ დამუშავების ტექნიკა, მარმარილოსვე შუქჩრდილების გამოყენება, თუ ფერთა და კომპოზიციის შეხამება... ამაზე ალბათ, ტომები აქვთ დაწერილი ამ დარგის  სპეციალისტებს. 

ტაძრის თვალიერების დროს, ერთ პანოს შორიდან მოვკარი თვალი და არ  ვიცი რა დამემართა, ალბათ ის, რომ ჩვენ ყველანი ჩვენი ფიქრებისგან  შევდგებით და ის შინაგანი წუხილი რაც გვაქვს, ერთი წამითაც  არსად გადის ჩვენგან...

იმ 56 პანოდან, შორიდანვე თვალი მოვკარი თუ არა, ჩემდა უნებურად, სუნთქვა შემიკრა და გამაოგნა მატეო დი ჯოვანის  შესრულებულმა "უდანაშაულოთა  ხოცვა-ჟლეტის" მოზაიკამ.

საშინელი სიუჟეტი, რომელიც მაყურებლის თვალწინ ხდება, წმინდა მათეს სახარების ამბავს ეყრდნობა, როდესაც  ტირანმა ჰეროდემ ყველა ახალშობილი ბავშვი გაწყვიტა, რათა წინასწარმეტყველება არ ასრულებულიყო და ტახტი არ დაეკარგა.

ეს ამბავი ავტორს გადაწყვეტილი აქვს როგორც სპექტაკლი, სცენაა და მას  მაყურებლები ზემოდან "ლოჟიდან" უყურებენ.

600 წელზე მეტია გასული ამ მოზაიკის შექმნიდან, მათეს სახარება კი, კიდევ უფრო ბევრად ადრე დაიწერა. კაცობრიობა ტექნიკურად და გონებრივად ისეა განვითარებული, ლამის მთვარეზე გადასახლდეს... ხოლო სულიერად კი ისევ  პრეისტორიულ, ჰეროდეს დონეზეა დარჩენილი.  

კვლავ ჩვენს თვალწინ ხდება ომები, იხოცებიან  უდანაშაულო ბავშვები, ნადგურდებიან ერები... და მატეო დი ჯოვანის პერსონაჟების მსგავსად,  თითქოს თეატრია, ფილმია, სხვაგანაა, რადგან პირადად  მათ არ ეხებათ... მხოლოდ შეშფოთებით და ემოციით იფარგლება  დანარჩენი მსოფლიო.

კაცობრიობა ვერა და ვერ განვვითარდით მენტალურად ისე, რომ  შევიგნოთ ერთადერთი ჭეშმარიტება - არა კაც კლა!!!