ანაკლიის ირგვლივ ყალიბდება საქართველოსა და უზბეკეთს შორის სტრატეგიული თანამშრომლობის ახალი დონე - დავით ქართველიშვილი

ანაკლიის ისტორიის ირგვლივ ალბათ ყველაზე სასაცილო ის არის, რომ ბოლო წლების განმავლობაში ამ პროექტზე იმდენი ხმამაღალი განცხადება გაკეთდა, რომ პორტი ადეკვატურობის უკვე ერთგვარ ტესტად იქცა: ვინ ცხოვრობს რეალობაში და ვინ საკუთარ პოლიტიკურ ფანტაზიებში, - ამის შესახებ „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი უზბეკეთის მინისტრთა კაბინეტის წარმომადგენლების ანაკლიაში ვიზიტთან დაკავშირებით სოციალურ ქსელში წერს.

მისი განმარტებით, განსაკუთრებით სიმბოლურია, რომ სწორედ ანაკლიის ირგვლივ ყალიბდება საქართველოსა და უზბეკეთს შორის სტრატეგიული თანამშრომლობის ახალი დონე.

„ერთნი ამტკიცებდნენ, რომ პროექტი „მკვდარია“, მეორენი ირწმუნებოდნენ, რომ იგი საერთოდ „არ არსებობს“, მესამენი კი მის გარდაუვალ კრახს წინასწარმეტყველებდნენ. მაგრამ შემდეგ დგება უხერხული მომენტი სკეპტიკოსებისთვის: ანაკლიაში ჩამოდის უზბეკეთის ოფიციალური დელეგაცია, ადგილზე ათვალიერებს სამშენებლო პროცესს, ეცნობა ინფრასტრუქტურას, განიხილავს სამომავლო სატვირთო ნაკადებს, ლოჯისტიკასა და სტრატეგიულ თანამშრომლობას, და აღმოჩნდება მათთვის ყველაზე უსიამოვნო ფაქტი - პორტი არსებობს, მშენებლობა მიმდინარეობს, ტექნიკა მუშაობს, ხოლო სახელმწიფოები გადაწყვეტილებებს რეალური პროცესების საფუძველზე იღებენ და არა სოციალური ქსელების პოსტებისა და პოლიტიკური მითების მიხედვით.

განსაკუთრებით სიმბოლურია, რომ სწორედ ანაკლიის ირგვლივ ყალიბდება საქართველოსა და უზბეკეთს შორის სტრატეგიული თანამშრომლობის ახალი დონე. მაშინ, როცა ზოგიერთები ქვეყნის წარმატებას კვლავ რეზოლუციების, ხმაურიანი განცხადებებისა და პოლიტიკური ისტერიკის რაოდენობით ზომავენ - სხვები ვაჭრობაზე, სატრანსპორტო დერეფნებზე, ლოჯისტიკაზე, ინვესტიციებსა და ევროპისა და აზიის დამაკავშირებელ ახალ მარშრუტებზე საუბრობენ. საერთაშორისო პოლიტიკა ზოგჯერ საოცრად უსამართლოა ლოზუნგებით მცხოვრები ადამიანების მიმართ: ტვირთებს რატომღაც ჯიუტად ურჩევნიათ პორტებით, რკინიგზებითა და ტერმინალებით გადაადგილება და არა ემოციური მიმართვებითა და უცხოელი მფარველებისადმი გამუდმებული ჩივილებით.

არანაკლებ ირონიულად გამოიყურება ეს ყველაფერი იმ ფონზე, როდესაც გარკვეულმა ევროპულმა საქართველოც კი „დაკარგეს“ მსოფლიო რუკებზე, ხოლო ზოგიერთმა მოულოდნელად სომხეთს ზღვის გასასვლელიც აღმოუჩინა. თითქოს, თუ გეოგრაფია მათ იდეოლოგიას უნდა დამორჩილებოდა, სადაც შემდეგი ნაბიჯი ანაკლიის პორტის მირაჟად გამოცხადება და შავი ზღვის ოპტიკურ ილუზიად წარმოჩენა იქნებოდა. მაგრამ საერთაშორისო პარტნიორები რატომღაც მაინც „ძველი საბჭოთა“ რუკებით საქართველოში ჩამოდიან, შეთანხმებებს საქართველოსთან აფორმებენ და სატრანსპორტო-სავაჭრო ჯაჭვებს სწორედ საქართველოს გავლით გეგმავენ. რეალობას კი ერთი უსიამოვნო თვისება აქვს - ის ყველაზე მონდომებით შექმნილ პოლიტიკურ მითებსაც კი საბოლოოდ ანგრევს.

სწორედ ამიტომ მარიამ ქვრივიშვილის განცხადება მხოლოდ სამშენებლო პროცესის მორიგი ანგარიშგება არ არის. საუბარია იმაზე, რომ 2029 წელს ანაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის პირველი ფაზა დასრულდება და პირველი გემი შევა ნავსადგურში, ხოლო თავად ანაკლია ეტაპობრივად გადაიქცევა არა დაუსრულებელი პოლიტიკური დავების საგნად, არამედ რეგიონის ახალი გეოეკონომიკური არქიტექტურის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან საყრდენად.

საქართველოს მეგობრებისთვის ეს ქვეყნის, როგორც შუა დერეფნის უმნიშვნელოვანესი კვანძის, გაძლიერებას ნიშნავს. მისი მოწინააღმდეგეებისთვის კი - კიდევ ერთ მტკივნეულ იმედგაცრუებას. რადგან ძალიან რთულია მსოფლიოს არწმუნო არარსებულ პორტში, როდესაც მის ტერიტორიაზე უკვე დადიან უცხოური დელეგაციები, განიხილება მომავალი სატვირთო ნაკადები, ხოლო სამშენებლო მოედანზე პოლიტიკურ ლოზუნგებს კი არა, სრულიად რეალურ ექსკავატორებსა და ინჟინრებს მუშაობა აქვთ დაწყებული“, - წერს დავით ქართველიშვილი.