ხელი ჩემს ფეხთან ახლოს მოიტანა და თითს ამოძრავებდა, რათა ჩემს ფეხს შეხებოდა... - 17 წლის მოზარდი ტრანსპორტში ძალადობის ისტორიას იხსენებს

პროექტი „დამიცავი, პატარა ვარ“ შექმნილია ბავშვებზე სექსუალურ ძალადობასთან ბრძოლის მიზნით. პროექტის ფარგლებში ჩაწერილი ისტორიები, პერიოდულად ქვეყნდება ფეისბუკ ჯგუფში „დამიცავი, პატარა ვარ“. ერთ-ერთი ბოლო ისტორია, 17 წლის მოზარდზე მოგვითხრობს, რომელიც ძალადობის მსხვერპლი, საზოგადოებრივ ტრანსპორტში შეემთხვა.

"გამარჯობა. 17 წლის ვარ. მუდამ ვკითხულობ აქ პოსტებს, რჩევებსაც ვაძლევ პოსტის ავტორებს, როგორც შემიძლია, ისეთს, რადგან სიმართლე გითხრათ, ისეთი საშინელი ფაქტები, როგორიც აქ იწერება არ გადამხდენია. იყო მცდელობები, მაგრამ არა ისეთი, როგორიც აქ წერია. ვწუხვარ, რომ ასეთი რაღაცების გადატანა გიწევთ... ეს პოსტი დღევანდელმა მომხდარმა დამაწერინა...

მეცადინეობის შემდეგ სახლში მივდიოდი, ავედი ტრანსპორტში. იმდენი ხალხი იყო, ძლივს ვიდექი (არ ავიდოდი, ბევრი ტრანსპორტი რომ დადიოდეს სოფელში, მაგრამ სამწუხაროდ, არ არის და მომიწია ასვლა). ჩემ გვერდით მამაკაცი იყო, 30-35 წლის იქნებოდა. ძლივს მოვეჭიდე რაღაცას და რადგანაც ამაზე ვფიქრობდი, რომ "არ წავქცეულიყავი", ვერ ვხვდებოდი, რომ ვიღაცას ხელი ჰქონდა დადებული ჩემს ხელზე, მერე მომიჭირა და ვიგრძენი. გამოვწიე ეგრევე ხელი. ვიფიქრე, ალბათ თვითონაც იჭერს თავს, რომ არ წაიქცეს-მეთქი, გავიფიქრე, და ჩამოვუშვი ხელი. თვითონაც ჩამოუშვა, ახლა უფრო ვაკვირდებოდი (შიშის გამო). დაკვირვება დავიწყე და დავინახე, რომ ხელი ჩემს ფეხთან ახლოს მოიტანა და თითს ამოძრავებდა, რათა ჩემს ფეხს შეხებოდა... ვერ ვმოძრაობდი (არ იყო მაგის სივრცეც, რომ მოვშორებოდი). ალბათ იტყვით, ხმა ამოგეღო, რაღაც გეთქვა, გეყვირა, გეკივლაო... ჰო, მეც ამას ვეუბნები საკუთარ თავს: რატომ არ ვუთხარი არაფერი? ისეთი მარტივია ასე უბრალოდ ფიქრი ამაზე... თუმცა, როცა შენ წინაშე ხდება ასეთი რამ, ეს ყველაფერი ძალიან რთულია, რომ რამე გააკეთო, რადგან გიჭერს, რაღაც თითქოს არ გალაპარაკებს. ყვირი, ტირი, ითხოვ შველას, მაგრამ ვერავინ ვერ ხვდება, ვერ გრძნობს... მერე როგორმე ვცადე უკან გადასვლა. გადავედი და მომშორდა, თუმცა, მაინც ცდილობდა მოახლოებას, მაგრამ მე უკან დავიწყე გადასვლა.

ისე ცუდად ვიგრძენი თავი, ვეღარც ვსუნთქავდი და ვეღარ ვფიქრობდი ვერაფერზე... ალბათ იტყვით, რატომ აზვიადებ, ისეთი არაფერიაო, მაგრამ ნუ იტყვით! ისეთი რთულია, როცა თავს უსუსრად, მარტოდ გრძნობთ, თითქოს არავინ გყავთ გვერდით...

როცა ჩავიდა, მძიმე ლოდი მომეხსნა მხრებიდან, შვება ვიგრძენი... და ასეთი ნაძრილები შემდეგ მიდიან სახლში ცოლ-შვილთან, მშობლებთან და ისე იქცევიან, თითქოს არაფერი მომხდარა. ჰო, მისთვის არაფერი, მაგრამ ჩვენთვის? ჩვენთვის დიდი ფსიქოლოგიური დარტყმაა, რომელსაც (აზრი არ აქვს, როგორი იქნება) ვერ ვივიწყებთ...

ნუ დამალავთ შიშს და ყოველთვის ამოიღეთ ხმა, ყოველთვის!!! ალბათ ცუდად რომ შემხებოდა, დავიყვირებდი... არ ვიცი, ვერც ვფიქრობ ვერაფერს, თუ რა შეიძლებოდა, მომხდარიყო, მასთან უფრო ახლოს რომ ვყოფილიყავი... რაც უფრო მეტს გავდივარ გარეთ საზოგადოებაში, მით უფრო ვხვდები, რამდენად დამპალი, საზიზღარი, ამაზრზენი და უსამართლოა ეს სამყარო... ყოველთვის იარსებებენ ასეთი ნაგვები, ნაბიჭვრები და არამზადები. ყველას მინდა გითხრათ, რომ უძლიერესები ხართ!  სულ დაიცავით საკუთარი თავი, იყვირეთ, იკივილეთ და და მოიშორეთ თავიდან ასეთი ნაძირლები!"-ამბობს, მოზარდი.

ასევე დაგაინტერე­­­­სებთ:

🔵რა ელოდება პუტინს ნოსტრადამუსის წინასწარმეტყველებით? - ამბავი უკანასკნელი იმპერიის მმართველზე

🔵საგარეო საქმეთა სამინისტრო უკრაინაში მყოფი და მის მეზობელ ქვეყნებში გადაადგილებული საქართველოს მოქალაქეებისთვის განცხადებას ავრცელებს

🔵 ისტორიული დღე საქართველოსთვის - ქვეყნის სახელით ხელს ვაწერ ევროკავშირის წევრობაზე განაცხადს - პრემიერმინისტრი