„გამოაქვეყნეთ, როცა აღარ ვიქნები“ - იტალიაში მოღვაწე ქართველი მეცნიერის წერილი საზოგადოებას

„მე ქვეყანამ ბევრი მომცა - მომცა ყველაფერი, რაც შეძლო. მე ვერ მივეცი, ბევრი კი არა, ცოტაც ვერ მივეცი.
რაც შემეძლო ის მივეცი, დავუბრუნე - ეს კი ძალიან, ძალიან ცოტა აღმოჩნდა.“ - წერს იტალიაში მოღვაწე ქართველი მეცნიერი, სოლომონ ნერგაძე. მკითხველს მის წერილს უცვლელად ვთავაზობთ.

„გამოაქვეყნეთ, როცა აღარ ვიქნები - დასაღუპად განწირული გემიდან რომ ვირთხები ხტებიან, ისე გამომივიდა - გადმოვხტი. რაც არ უნდა ბევრი ვილაპარაკო, ფაქტიურად გამომაგდეს-თქო, მაინც „გადმოვხტი“-ს ჰგავს. შვილები ემიგრანტებად გავზარდე. ერთმა აქ შექმნა ოჯახი - საქართველოში, თავის ფესვებს, ზაფხულობით თუ ესტუმრებიან, ალბათ. მეორეს ვუჩიჩინებ, არ დაკარგო ფესვები-მეთქი. ვგონებ, ვაღწევ მიზანს. ვაღწევ მიზანს, მაგრამ ახლა კიდევ უფრო უარესს ხომ არ ჩავდივარ?! არ ვიცი - ამას იქით ჩემი გონება ვეღარ მიდის.

არც სტრატეგული პარტნიორობის მოძალება მიხარია - მაგ სტრატეგიულმა პარტნიორობამაც შეიტანა საკმაო წვლილი ორი დიდი ნაჭრის ჩამოთლაში. ახალი მმართველი კლანები გამოზარდეს. იქედან მაგათ აფინანსებენ უხვად. აფინანსებენ ისეთ სფეროებს, რაც ჩემი მენტალიტეტის წაშლას ისახავს მიზნად. როგორ ავხსნა აბა, საპატრიარქოსთან არსებული ბავშვთა პანსიონატების დახურვა (სხვა რელიგიის სკოლა-პანსიონატებს არ ეხებიან. პირიქით, მათ ფინანსურადაც კი ეხმარებიან).

განვლილ ცხოვრებაში, რამდენიმე ჩემი საქციელი და გადაწყვეტილება ოდნავ მამშვიდებს - უფრო სწორად, სიცოცხლე რომ არ მეზარება, იმ საქციელებს და იმ გადაწყვეტილებებს ვუმადლი.
პირველი - ჩემი ქვეყნის ძარცვაში, ოთხმოცდაათიანების მძარცველების და ასე მომრავლებული გათახსირებული ღორების გვერდით არ ვმდგარვარ. მე არც მაგ ბილწების მიერ დადგენილი ჩემი წილი არ ამიღია ჩემი სამშობლოდან. არ ამიღია ის, ეგრეთ წოდებული, „ვაუჩერი“. ჩემი ხელმოწერა არაა ჩემი სახელის და გვარის გასწვრის, „ვაუჩერის“ მიღებაზე.

არ მითქვამს ხმამაღლა - ეს ჩემი ჩუმი პროტესტი იყო მაშინდელი ძარცვა-გლეჯის მომწყობი ღორებისადმი.
ეს ჩემი ჩუმი პროტესტი იყო მათდამი, ვინც ჩემი წილი ჩემს სამშობლოში ექვსიოდე ლარად შეაფასა.

მეორე - საქართველოდან წამოსვლისას მე არ წამომიღია ტომსიკაში ჩაყრილი ქართული მიწა.
ვერ დავმალავ - დავაპირე ერთხელ.
იტალიაში ჩამოსვლისას ფორეს საფლავზე ვაპირებდით გასვლას - ლაგო მაჯორეს ნაპირა ქალაქ არონაში.
ვიფიქრე, ჩემი მამულის მიწას წავიღებ, საფლავზე მოსაბნევად, თან მეც მექნება ყოველი შემთხვევისთვის, რა იცი, რა ხდება-თქო. კი, ასე ვიფიქრე, მაგრამ შემრცხვა და ჩემი მამულის ერთი ვენახის, ცოლიკოურის ძირას მობოჭილი მიწა, რომელსაც ისეთი სუნი ჰქონდა, რომელიც დედომიწაზე არსებულ არცერთ მიწას არა აქვს, იქვე, იმავე ვენახის ძირს დავუბრუნე და სამუდამოდ ამოვიგდე გონებიდან ფიქრი „ქართული მიწის“ წაღებაზე, ფეხსაცმელებში „ქართული მიწის“ ჩაყრაზე, რათა მერე მეფიქრა, „ქართულ მიწაზე ვდგავარო“. ღმერთმა დამიფარა ამის ხმამაღლა თქმისგან.

სხვა სატრაბახო და თავის გამოსაჩენად საყელყელაო არაფერი ჩამიდენია. სხვა ყოველდღიური რუტინა იყო: სწავლა, სწავლება, ცოდნის მიღება და ცოდნის გადაცემა.
დიდი სიყვარული მარგუნა ღმერთმა - ოჯახიდან მოყოლებული, სიყვარულში გაზრდილს არც და-ძმის, არც მშობლების, არც ნათესავ-მეგობრების სიყვარული არ დამკლებია და არც ის, ცხოვრების დიდი და ყველაზე ლამაზი, მეცხრე ცის სიყვარული სახელად, თამარ.
მადლიერი ვარ გამჩენის, არ ვიმსახურებდი - მომანიჭა, მაჩუქა...

სოლომონ ნერგაძე, 2021“

ასევე საინტერესოა:

გაიცანით, იტალიაში მოღვაწე ქართველი მეცნიერი, სოლომონ ნერგაძე